Toprağından kesildikçe ayaklarım göğüne kalkarken yumdum gözlerimi. Çünkü, gözümde küçülmesine dayanamazdım, uzaklaştıkca gönlümde büyüyen Trabzon`umun. Daha içindeyken hasretine gark olduğum, özlemiyle gözlerimi yaşlara boğduğum. Mahallesi sokağı, köşesi, berisi değildir özlediğinim, ya da özlemeye değer gönül dostlarım teker teker. Topyekûn kendisidir içinde barındırdıklarıyla. Böyle hasretken, böyle yanmışken yol gözükür İstanbul`a… İçiniz...