Solaklı Vadisi’nde Çaykaranın her karışına hoş bir seda ile, iki yılda derin izler bırakmak…
Gurbette yaşayanın memleketle bağı birkaç şeyle kurulur: bir telefon, bayramda eve dönen bir yol, bir de memleket gazetesinin sayfaları ile memleketten gelen sanal paylaşımlar. Çaykara’dan uzakta olsak da gözümüz ilçeden gelen haberlerde, kulağımız oradaki seste kalır. Kim geldi, kim gitti, hangi yol açıldı, hangi yayla şenlendi, kim evlendi, kim öldü, kim hastalandı; hepsini uzaktan, ama yakından takip ederiz.
Bu yüzden bir kaymakamın ilçede ne bıraktığı, gurbetteki bir Çaykaralı için de önemlidir. Bu yazıyı, memleketinden uzakta yaşayıp Çaykara’dan kopmayan biri olarak, İhsan Ayrancı’nın iki yıllık görev dönemine duyduğum saygıyla yazıyorum. Anlatacaklarım, o dönemin haberlerinde, Ayrancı’nın kendi paylaşımlarında ve hemşehrilerimizin hatıralarında yer alan izlerden ibaret.
Hikâye de bir memleket gazetesinin sayfasında başlıyor. Daha göreve başlamadan, atama haberi duyulur duyulmaz, Çaykara ile ilk bağı Ayrancı kurdu. Kale’deki görevinden henüz ayrılmamışken ilçe halkına ilk mesajını iletti ve bu mesaj Çaykara Gazetesi aracılığıyla Çaykaralılara ulaştı. Gurbetteki bir hemşehri için memleket gazetesinin sayfası, ilçeye açılan kapıdır. Yeni kaymakamın ilk mesajı da bu kapıdan girdi. Çaykara, kaymakamını daha onu görmeden tanımaya başlamıştı.
Aradan aylar geçti. Ramazan’ın son günleri. Sultanmurat’ta rakım iki bin iki yüz, saatler sahura yaklaşıyor. Bir yayla evinde, soba başında oturan birkaç kişinin arasında Çaykara Kaymakamı İhsan Ayrancı da var. Birkaç gün sonra aynı sofra Karaster’de, ardından Eğridere’de kuruluyor. Kaymakam, Ramazan’ı makam odasında değil, yaylalarda ve köylerde yaşayan insanların yanında geçiriyor. Gurbette yaşayan biri için bu sahneler, özlenen Çaykara’nın tam da kendisi.
Bu sahneler, Ayrancı’nın Çaykara’daki iki yılını anlamak için iyi bir başlangıç. Suluova doğumlu Ayrancı, İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’ni bitirdikten sonra özel sektörde çalışmış, 2010’da mülki idareye geçmiş ve Silopi’de kaymakam yardımcılığı yapmıştı. Çaykara’ya atanmadan önce Kale Kaymakamlığı görevini yürütüyordu. Aralık 2016’da yayımlanan kararnameyle Çaykara Kaymakamı oldu.
İlçeye gelişinin ilk aylarından itibaren masa başında kalmadı. Zeno’dan çektiği bir pencere manzarasını paylaşıp, Çaykara’da duvara tablo asmaya gerek olmadığını, pencereyi açmanın yeteceğini yazdı. O her fırsatta yöre insanlarıyla oturdu. Yaz boyunca Demirkapı’dan Haldizen’e, Sultanmurat’tan Sarıkaya’ya, Görnek’ten Tapanoz’a uzanan yaylalarda çayır biçenlerle, yaylacılarla, yaşlılarla sohbet etti. Kış gelince soba başlarında, mahalle odalarında ve çay ocaklarında gençlerle, yaşlılarla bir araya geldi. Dilini de yörenin diline yakın tuttu.
Bu yakınlık, işini sahada yapmasını da sağladı. Çaykara’nın en bilinen adresi Uzungöl, kaymakamlığın gündeminin başında geliyordu. Uzungöl’de yapılan değerlendirme toplantısını o açtı. Tamamlanan, süren ve planlanan projeleri anlattı. Göl tarama çalışmaları, kıyı aydınlatması için ayrılan ödenek, güvenlik kamerası sistemi, trafik ve otopark planı ve gıda denetimleri bu toplantının başlıklarıydı. Uzungöl’de iki hafta süren bir turizm girişimciliği semineri de onun öncülüğünde yapıldı. Halkın sorunlarını dinlediği bir toplantıya da başkanlık etti. Uzungöl’ün yalnızca turizmle değil, spor ve sosyal etkinliklerle de anılmasını istiyordu. Yaklaşık yüz elli sporcunun katıldığı kano ve oryantring yarışması bu düşünceyle yapıldı.
Uzungöl dışındaki köyleri ve yaylaları da gündeminden eksik etmedi. İlçenin en uzak yaylalarından Multat’a giden yolun genişletme çalışmasını yerinde inceledi. Çalışma, belediye ile yöre halkının iş birliğiyle yürüyordu. Kaymakamlığın, belediyeyle birlikte vatandaşın yanında hizmet için çalıştığını söyledi.
Eğitim ve gençlik, programının ayrı bir başlığıydı. İlçede ilk ve ortaokullar arasında düzenlenen satranç turnuvası onun desteğiyle yapıldı. Öğretmenler Günü’nde öğretmenlerin emeğini andı. Çaykara Anadolu Lisesi’nin Türk Dil Bayramı etkinliğine katılıp gençlere Türkçeyi korumayı ve sevmeyi anlattı. İlçeyi ziyaret eden yüz elli kişilik Öğretmenevi müdürleri heyetine ev sahipliği yaptı. Çaykara’nın kurtuluş yıl dönümü kutlamalarında protokolün başı olarak komitede yer aldı. Yarışma ve turnuva ödüllerini verdi.
Çaykara’yı ilçe dışında da temsil etti. Trabzon Günleri için gittiği Kocaeli’de Çaykaralı hemşehrilerini ziyaret etti. İlçenin gençlik ve spor müdürüyle birlikte Trabzonspor’un yeni yönetimini tebrik etti. Ayrancı’nın, memleketi dışında yaşayan Çaykaralılara gösterdiği bu ilgi, gurbetteki bizler için ayrıca anlamlıydı.
İhsan Ayrancı’yı anlatan herkes, bu hizmetlerin yanında bir noktada birleşiyor: yakınlık. Belediye Başkanı Hanefi Tok, yaşlı vatandaşları ve ailelerini yaklaşık iki haftada bir düzenli olarak ziyaret ettiğini anlatıyor. Çaykara’da yaşayanlar da, benim gibi uzakta olanlar da onu aynı şekilde anıyorlar: makam sahibi olarak değil, kapısını çalan, dinleyen ve gönül alan bir insan olarak. Kısa sürede herkesin üzerinde derin bir iz bıraktığını, ilçe dışında yaşayan hemşehrileri bile saran bir gönül bağı kurduğunu söylüyorlar. Daha önce görev yaptığı yerlerde de aynı tavrı sürdürdüğü, toplumun dışında kalan insanlara sahip çıktığı, sabahın erken saatlerinde esnafı dolaştığı, ayrıldıktan sonra da dostlarını unutmadığı anlatılıyor. Hemşehri örgütlerinin yöneticileri ise onunla ilişkilerinin resmiyetten çıkıp kardeşliğe dönüştüğünü dile getiriyor.
Erzincan Vali Yardımcılığı’na atandığında, Çaykara’nın dostları onu Uzungöl’de düzenlenen bir veda gecesinde uğurladı. Veda gecesinin ortak konuşmaları onun insanların kalbine dokunduğunu, mütevazı ve çalışkan kişiliğini anlattı. Herkes ileride yine başarılı bir vali olması için yapılan dualara amin dedi. Ayrancı da bu gecede, iki yıllık görev sürecinde gördüğü ilgi ve alakaya teşekkür etti ve halkına bağlılığını dile getirdi. Birkaç gün sonra paylaştığı mesajında da Çaykaralı dostlarına, iki yılın her anını anlamlı kıldıkları için teşekkür etti.
Aslında iki yıla çok şey sığdırdı İhsan Ayrancı. Yazımız uzun olmasın diye biraz yüzeysel ele aldık.
Gurbette yaşayan insan, memleketi rakamlarla değil izlenimlerle taşır. Bir yolun kaç kilometre olduğunu unutabilir ama sofraya kimin oturduğunu, kapıyı kimin çaldığını unutmaz. Bir idarecinin hizmeti çoğu zaman projelerle, açılışlarla, rakamlarla ölçülür. Çaykara’da İhsan Ayrancı’dan geriye kalan ise biraz daha farklı bir ölçü: yayladaki sahur sofrası, çay ocağındaki sohbet, yaşlıların kapısında geçen ziyaretler, gençlerle geçen akşamlar. Makamını insanlardan ayıran bir duvar olarak değil, insanlara ulaşmanın bir yolu olarak kullandı. Çaykaralıların ve Çaykara’yı gönlünde taşıyan herkesin onu halkın kaymakamı olarak anmasının nedeni de tam da bu.
Aslında her birimizin tekrar tekrar düşünerek ‘Allah için, millet için, ülkem için ne yapabildim, ne yapabilirim, geride nasıl bir iz bırakabilirim’ derdi olmalı.
Bu dertle dertlenen, geriye sadece Çaykara değil görev yaptığı her yerde güzel izler bırakan o değerli devlet ve millet adamı, Çaykara’nın eski kaymakamlarından merhum İhsan Ayrancı’ya Allah’tan rahmet ve mağfiret diliyorum.
