KAYMAKAM İHSAN AYRANCI’NIN ARDINDAN…
“İyi bir insan öldüğünde ona ağlamayın, asıl onu kaybeden topluma ağlayın.” Der Farabi
Onunla ilk irtibatı 2016 yılının Aralık ayında kurmuştuk. Çaykara’ya kaymakam olarak atandığı Kale kaymakamlığından henüz ayrılmamıştı. Ben Trabzon Valiliği Basın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü görevindeydim. Telefonla kendisine ulaşmış, ilçeme atandığı için tebriklerimi iletmiştim. Bu görüşmemizde Çaykara halkına ilk mesajlarını da almış ve Çaykara Gazetesi üzerinden Çaykara’ya ulaştırmıştım. Sıcak bir görüşmeydi. Görüşmek üzere diyerek kapatmıştık. Bir süre sonra göreve başlamak üzere dönemin Trabzon Valisi merhum Yücel Yavuz’u ziyaret edip Çaykara’da göreve başlamak için Valiliğe geldiğinde ilk kez yüzyüze gelmiştik. İki metre boyunda, zayıf, masum yüzlü genç bir kaymakamdı.
Çaykara’da görev yaptığı sürede sıkça bir araya gelir haberleşirdik. Sıradaşı renklerde kıyafetler giyer adeta bu şekilde yerleşik protokol düzenine isyan ederdi. Mert yiğit bir delikanlıydı. Mazlumun, yoksulun, yaşlının, engellinin hamisiydi. Onları sık sık ziyaret eder, sofralarına oturur, adeta bir evlat sıcaklığında samimi sohbetler ederdi. Bu ziyaretlerinden bir tanesini Sultanmurat Sarıkaya yaylasında birlikte gerçekleştirmiştik. 95 yaşındaki ninemizle olan samimi ve sıcak muhabbetinden derinden etkilenmiştim. Ninemiz adeta bir evladı gibi bazen onu övüyor, seviyor bazen de azarlıyordu. Onunla sık sık bir araya geldiği ve bir ana-evlat muhabbeti geliştirdiği muhabbetin her halinden belli oluyordu. Aslında bir kaymakam olarak belki bunları bu ölçüde yapması kendisinden beklenmiyordu. Ama onun içindeki insan sevgisi onu bunları yapmaktan geri koymuyordu. Çaykara’yı gerçekten çok sevmiş, yürekten benimsemişti. Burada yaşamaktan, burada bulunmaktan, buradaki insanlarla aynı havayı solumaktan ve bu kültürün tüm ögeleri ile hemhal olmaktan samimi bir keyif alıyordu. Bu her halinden belliydi. Nitekim 2018 yılının Eylül ayında Erzincan’a vali yardımcısı olarak atandığında gönlünün Çaykara’da kaldığını aşağıda sunduğum veda mesajında izhar ediyordu. Çaykara’dan ayrılıp Erzincan’da göreve başladıktan sonra da zaman zaman kısa ziyaretlerle bu topraklara olan sevgisini ifade ediyordu. Sonra Adıyaman Gölbaşı, Mersin Mut kaymakamlıkları ve en son Afyon Vali yardımcısı iken de Çaykara ve Çaykaralılarla olan münasebetlerini hep sürdürdü. Kendisi ile birlikte en son birkaç ay önce telefonla görüştüğümde “abi aklımdasın, Ankara’ya geldiğimde uğrayacağım uzunca konuşuruz ” demişti. Bir daha da görüşmek de nasip olmadı.
İki gün önce ölüm haberini aldığımda ise önce bir şok ve gittikçe derinleşen bir acı hissettim. Az sonra ağlayacakmış gibi bir yüz ifadesi vardı bazen. Hayali bu şekilde gözümün önüne gelip gelip duruyor. Büyük bir özlem hissediyorum. O imanlı bir insandı, vatanseverdi, insanseverdi, mertti yiğitti. Adam gibi adamdı.
Nur içinde yat kardeşim.
“Ölür ise ten ölür, canlar ölesi değil”
Merhum çok sevdiği ve yaşamaktan büyük keyif aldığı Çaykara’dan ayrılırken duygularını yazmasını istemiştim. Abi benim için çok zor, bana birkaç gün izin ver demişti. Sonra Çaykara’yı adım adım kilim gibi işleyen bu veda satırlarını göndermişti…
VEDA
“Kardelenler Kar altında iken geldiğim Çaykara´dan, vargit çiçekleri açarken ayrılıyorum. Kalandar soğuğunda kızılağaçların üşüdüğü bir gece vakti geldiğim Çaykara´dan, yaylalar sonbahara hazırlanıyorken ayrılıyorum. Sonu meçhul bir yolculuğa çıkan bir seyyah gibi, tedirgin adımlarla girdiğim bu şehrin sokaklarından, arkamda unutulmaz hatıralar, mutlu anlar bırakarak, ben ve ailem için sonu meçhul yeni bir yolculuğa çıkmak üzere ayrılıyorum.
21 Aralık 2016 tarihli içişleri bakanlığı atama kararnamesiyle geldiğim ve ifa etmekten büyük onur duyduğum Çaykara Kaymakamlığı görevimden, 1 Eylül 2018 tarihinde resmi gazete de yayınlanan içişleri bakanlığı mülki idare amirleri atama kararnamesi ile ayrılıyorum.
Bu yazıyı hazırlamak için ne zaman kağıdı kalemi elime alsam erteledim, hislerimi aktarmakta zorlandım. Duygularımı sözcüklere dönüştürme çabası yetersiz kaldı.
Retoriği oldum olası sevmem, demagojiye mesafeliyim, egzajere edilmiş duygulardan hiç haz etmedim, basit bir şekilde ifade edilen salt gerçeklik bunların hepsinden daha kıymetlidir benim gözümde. Şu an bulunduğumuz anda benim açımdan o salt gerçekte şu ki “Ben Çaykara´yı ve Çaykara´da yaşamayı çok sevdim”.
Ben bu şehre geldim. Bu şehrin sokaklarında yürüdüm, yağmurlarında ıslandım, Mahallelerini dolaştım, evlerine girdim, sofralarına oturdum, insanlarını tanıdım, hikayelerini dinledim.
Zeno’yu, Fotinos’u, Holaysa’yı, Mimilos’u, Paçan’ı, Vahtanç’ı, Anoso’yu, Çoroş’u, Harhış’ı tanıdım. Şinek’ten geçtim. Şur’da ve Hanırmak’ta ayak izimi bıraktım. Hopşera’nın ahşap balkonlu evlerinden gerçek olmayacak kadar muhteşem bir özlemi yansıtan bir tabloya bakar gibi Solaklı vadisini seyrettim. Şerah’a geldiğimde oldu. Filak’tan, Malpet’ten geçtim. Haros’u, Haldizen’i, Multat’ı, Şekersu’yu, Topanoz’u, Gudi’yi gördüm. Alaysa’da kuymak yedim,Çahmut´ta çay içtim, Tsalimodi’de ayran. Karester’de durup Uzungöl´e baktım. İstren’de, Ogene’de, Başyurt’ta bulundum. Turnali’ya uğradım. Alisinos’ta, Mavreyas’ı, Arpaözü, Yente’yi, Sarıkay’yı, Asofoliza’yı, Demirli’yi, Elmalı’yı, Mahlagambo’yu, Cerah’ı, Mahtalo’yu,Eğrisu’yu, Vartan’ı, Sıcakoba’yı dolaştım. Enes’le Parma’dan geçtik, Sultanmurat´a uğradık.
Hediye ninenin yoğurdundan yedim. Gülşen teyzenin dizinde uyudum. Asuman teyzenin göz yaşını ben sildim. Fadime halayla oturduk. Kemaliga halayla gülüştük. Şehriye hala ne zaman beni görse dua ederdi. Hatice teyze de ağlardı.
Evlerine girdiğimde yabancılık hissettiğim olmadı. Uzak şehirlere okumaya gitmiş ve yıllar sonra memleketine dönen uşaklarını karşılar gibi karşıladılar hepsi beni. Yine retoriğe teslim olmadan salt gerçekliği ifade etmem gerekirse “Ben Çaykara’yı ve Çaykara´da yaşamayı özleyeceğim.
Benim için tüm bunların geçmişte kaldığı şu anda geride bıraktıklarımın hüznünü, Çaykara´da kazandıklarımın mutluluğu birlikte yaşıyorum. Ülkemin essiz güzellikteki bu müstesna yöresinde, çok özel insanların yaşadığı, yetiştiği bu müstesna yörede; Kaymakamlık gibi kutsal bir görevi ifa etmiş olmak ve alnımın akıyla benden sonra gelecek meslektaşıma devrediyor olmak en büyük tesellim.
Geride bıraktığımız iki yılın her anını anlamlı kılan siz değerli dostlarıma şükranlarımı sunuyorum. Mesleğe adımım attığım günden bu güne ülkem için çalışma azmimden hiçbir şey kaybetmedim. Ay yıldızlı bayrağımızın gölgesinde başımız dik özgürce yaşayacağız. Ülkemizi gelecek yarınlara en iyi şekilde taşımak için hep birlikte mücadele edeceğiz. Başımıza ne gelirse gelsin bu vatanı sevmekten vazgeçmeyeceğiz. Bu vesileyle tüm şehitlerimizi rahmetle, gazilerimizi minnet ve şükran duygularıyla anıyorum.”
Seni en güzel duygular ve en samimi dualarımla yad ediyorum güzel insan…
